Archive for Προσωπικές Σκέψεις…ΤΕΛΟΣ

H κατάρα της αγάπης..

..αυτός που αγαπάς και αυτός που σ’αγαπάει δεν είναι ποτέ το ίδιο πρόσωπο..

Πόσο σωστή μπορεί να είναι μια πρόταση; Ίσως η πιο ρεαλιστική ατάκα που αντικατροπτίζει τον όρο αγάπη και όσα επέρχονται μέτα απο αυτό.Οι θυσίες που απαιτούνται αν θες να αγαπήσεις σωστά ,δίχως όρια και συμβιβασμούς ,η απόρριψη που εισπράττεις απο το άτομο που αγαπάς ,η ματαιοδοξία που γεμίζεις μετά και όλες οι αρνητικές σκέψεις πυ ξαφνικά αποκτάνε πρωταγωνιστικό και κυρίαρχο ρόλο στο μυαλό σου. Πολλοί αναρρωτιούντε η χαρά ,η ευτυχία απο που μπορεί πραγματικά να επέρχεται ,ποιο είναι το συστατικό που θα σε γεμίζει με συναισθήματα ,θα σε αφήνει να ζεις έντονα ,ποιο χαρακτηριστικό θα σε κάνει όσο τίποτα άλλο ευτυχισμένο.

Η απάντηση για μένα είναι πολύ απλή και απόλυτη. Όταν η κατάρα που προανέφερα δεν λαμβάνει χώρα στην ζωή σου ,όταν το άτομο που νιώθεις τα πάντα ,είναι εκείνο που σε αγαπάει και σε θέλει κοντά του. Όταν δίπλα σου έχεις το άτομο που σου δίνει την δυνατότητα να ορίσεις την αληθινή αγάπη ,όταν τα συναισθήματα είναι αμοιβαία ,όταν οι λέξεις και οι σκέψεις αλληλοσυμπληρώνονται απο σένα και το άτομο που αγαπάς..

Αλήθεια ,πόσοι το χουν ζήσει αυτό; Σε πόσους έχει δοθεί αυτή η δυνατότητα ; Να αφήσουν τα συναισθήματα τους ,να ανοιχτούν ,να νιώσουν τα πάντα..Πάρα πολλοί λίγοι..

Δυστιχώς ή ευτυχώς αυτή η κατάσταση είναι η ιδεατή .Για να δημιουργηθεί είναι αναγκαίος ο συνδιασμός πραγμάτων και προσώπων ,είναι απαραίτητο η μοίρα να σου χει προκαθορίσει πως πρέπει να ζήσεις τον πραγματικό έρωτα. Αλλιώς…συμβιβασμοί και υποκατάστατα που θα σου προσφέρουν ευφήμερες χαρές και ανούσιες στιγμές θα συμπληρώνουν την ζωή σου. Και δεν χρειάζεται να επιδιώξεις να βρεις τον αληθινό έρωτα ,αυτό θα σε βρει απο μόνο του και θα το καταλάβεις αμέσως μόλις το βιώσεις..

Λένε πως οι στιγμές που θα σου προσφέρουν χαρά στην παρούσα ζωή είναι λίγες εώς ελάχιστες. Επίσης λένε πως για τα πάντα ευθύνεται το σωστό timing και να εκμεταλλευτείς σωστά την κάθε στιγμή και την κάθε ευκαιρία που σου προκύπτει. Ίσως να ισχύουν ,ίσως και όχι…

Nα μην μετανιώνεις για τίποτα..

..ίσως η πιο σωστή ατάκα που εχω ακούσει στην διάρκεια της ζωής μου. Δεν σε γεμίζει ενοχές για πράγματα που έκανες στο παρελθόν και ήταν κατακριτέα απο τους γύρω σου και παράλληλα σου δίνει την απαραίτητη ορμή για να συνεχίσεις με το ίδιο πάθος και την ίδια ελευθερία την ζωή σου. Και εδώ που τα λέμε ποιος ο λόγος να μπαίνεις στην διαδικασία δεύτερων σκέψεων και να αρχίζεις να μετανιώνεις για μια σειρά γεγονότων; Στον αντίποδα μπορεί να βρεθεί κάποιος και να σου πει ,πως με αυτό το μότο σκέφτεσε εγωκεντρικά ,αδιαφορείς για τα λάθη σου και παραμελείς τους γύρω σου. Ίσως ναι..αλλά στην τελική ,τι έχει νόημα ; Να ζούμε την ζωή μας ή να ζούμε μια αποδεκτή ζωή με τα κριτήρια των άλλων;

Πάντα ως φιλοσοφία μου είχα την συγκεκριμένη έκφραση : Ποτέ να μην μετανιώνεις για πράγματα που έκανες και λόγια που είπες ,διότι εκείνη την στιγμή ήθελες και τα έκανες/είπες..

Πόσο μη ρεαλιστική είναι η παραπάνω πρόταση; Εκτός απο λίγες εξαιρέσεις ,ζούμε την ζωή μας με τις πράξεις και τα λόγια μας.. Λέμε πως μεταιώνουμε για να νιώσουμε εμείς καλύτερα ,να απαλλαγούμε απο τις τύψεις ,να κάνουμε τους άλλους να νιώσουν καλύτερα! Αλλά στην ουσία δεν μετανιώνουμε. Το μετανιώνω είναι η απαρχή του συγνώμη και είναι το ίδιο ψεύτικα και τα δυο ,το ίδιο ασήμαντα και κοινότυπα πλέον. Με το να μετανιώνεις ,μπαίνεις στην διαδκασία να απαρνηθείς πράγματα ,που τότε αποτέλεσαν μέρος της θελησης σου.. Είναι σαν να απαρνείσαι τον ίδιο στου τον εαυτό.

Μπορεί να είμαι απόλυτος με τον τρόπο που το λέω αλλά σίγουρα έτσι το νιώθω και μάλλον έτσι είναι. Οπωσδήποτε έχω μπει και εγώ στην διαδικασία να ισχυριστώ πως μετάνιωσα για κάτι αλλά ταυτόχρονα κατάλαβα και κατά το πόσο το εννοώ. Και τι κερδίζεις στην περίπτωση που αποκτήσεις την συγκεκριμένη φιλοσοφία; Ελευθερία ,αυτοπεποίθηση ,όρια ..ακριβώς ό,τι πιστεύουν κάποιοι πως χάνεις ..

Η ζωή είναι γεμάτη συναισθήματα και εικόνες..Και σίγουρα πρέπει να τις ζεις και όχι να τις κρατάς κρυφές μέσα σου. Πρέπει να ζεις τα παντα ,να βιώνεις την κάθε όψη ξεχωριστά ,να νιώθεις στο πετσί σου την ζωή. Σίγουρα η ζωή είναι πολύ όμορφη και πολύ ασχημη ,πολύ δίκαια και πολύ άδικη ,είναι ένα μείγμα καταστάσεων που καλείσε να αντιμετωπίσεις όσο καλύτερα μπορείς.. Μάλλον έχουν δίκιο όσοι λένε πως είναι ένας αγώνας δρόμου με πολλά απρόοπτα καλά και κακά..Όπως όταν πέφτεις σε ένα εμπόδιο ,πας πάλι πίσω ώστε να μην ξαναπέσεις ή προχωράς μπροστά και το χεις υπόψιν σου για την επόμενη αναποδιά…;

Με το να μετανιώνεις ,μετανιώνεις για σένα ,για τις στιγμές που έζησες..

Δεν χρωστάς σε κάνέναν συγνώμη και κανείς τους δεν είναι ικαός να σου δώσει μετανόηση..

Παρελθόν και φόβοι…

Όταν το παρελθόν σου πρέπει να γίνει το αύριο ,όταν η μοναδική λύση γίνεται ο μεγαλύτερος σου φόβος τότε τι κάνεις; Ποιες πρέπει να είναι οι σκέψεις σου και πως να τις κατανέμεις στο κεφάλι σου;

Πολλές φορές λένε πως στην ζωή οι καταστάσεις και τα πρόσωπα που θα συναντησεις είναι εξαρχής προκαθορισμένα και ότι αρκετά πράγματα τα ζεις για να τεστάρεις τον εαυτό σου και τα όρια του. Ιδίως τις δύσκολες στιγμές..Άλλοι πάλι λένε πως η ζωή είναι ένας κύκλος παραστάσεων απλώς εμφανίζοντε με άλλη μορφή και άλλες περιστασεις ,όμως στην ουσία είναι κάτι γνωστό απο το παρελθόν σου. Και σίγουρα δεν είναι deja vu όπως πολλές φορές λέμε για να δικαιολογήσουμε τέτοιου είδους φαινόμενα. Απλώς ,ο άνθρωπος καλείται να ζήσει και να γεμίσει εμπειρίες ,ώστε να χει στο τέλος κάτι να θυμάται..

Μέσα σε αυτα τα παιχνίδια της ζωής ,εμφανίζοντε και φόβοι του παρελθόντος ,σκηνές που όσο κι αν προσπάθησες δεν βγήκαν ποτέ απο την σκέψη σου. Στιγμές που πάντα ήταν σημείο αναφοράς και αιτία για την κάθε συμπεριφορά σου ,για τα όποια συναισθήματα είχες. Όταν εξαναγκάζεσαι να ορίσεις το παρελθόν μέλλον και να απαιτείς απο τον εαυτό σου να αποβάλλει χρόνιες φοβίες ,ώστε να βρει μια άκρη στο δύσβατο και σκοτεινό μονοπάτι που έχεις μπει. Εσύ θα μπορούσες να το αντέξεις; Θα ήσουν σε θέση να ξαναπεράσεις καταστάσεις που στο παρελθόν σε είχαν λυγίσει και σε είχαν γεμήσει σημάδια πόνου και θλίψης; Θεωρητικά ναι…έτσι κι αλλιώς ο άνθρωπος ζει για να δοκιμάζεται και να προσπαθεί. Πρακτικά όμως..

Περάσανε κιόλας 9 χρόνια απο το σκοτάδι ,9 ολόκληρα χρόνια απο τότε που άρχισε η θέληση του εγκεφάλου να κατγράφει στιγμές της ζωής σου ,9 χρόνια κι όμως όλα είναι ίδια ,δίχως κάτι να έχει αλλάξει. Όλα τα συναισθήματα φόβου ,πόνου ,οργής ,μίσους ,ματαιοδοξίας ..όλα παραμένουν ίδια ,με την ίδια ένταση ,με την ίδια μελαγχολια. Όλα τα πρόσωπα σου είναι γνώριμα απο το παρελθόν ,απο τότε που τα είχες διαγράψει και είχες ευχηθεί να μην τα ξανασυναντήσεις. Οι εκφράσεις ,τα πάντα σου θυμίζουν το χθες και σου δείχνουν το αύριο. Το αύριο που μόνο με την βοήθεια του χθες θα υπάρξει. Πόσο θες να ζήσεις το αύριο και πόσο αντέχεις να νιώσεις το χθες; Τι απο τα δύο είναι πιο δυνατό ,ώστε να ελέγξει την σκέψη σου και να επηρεάσει την απόφαση σου;

Σε νοιάζει πιο πολύ το εγώ ή οι άλλοι; Σε ενδιαφέρει το δικό σου θέλω ή τα συναισθήματα των γύρω σου; Για ποιους αξίζει να προσαθήσεις ,ο εαυτός σου σε χρειάζεται ή οι άλλοι εσένα; Ίσως όλα αυτά να είναι και ψευτοδιλήμματα για να αποφασίσεις γρήγορα ,να βρεις την απάντηση στο αρχικό σου ερώτημα ,να δεις αν μπορείς το ναι ή αν συμβιβάζεσαι με το όχι..

Αλήθεια ,όσο σκληρό και να ναι το χθες ,αξίζει να το ζήσεις για ένα φαινομενικά καλύτερο αύριο;
Ο πόνος που εισέσπραξες αναίτια μικρός ,αξίζει να τον ξαναζήσεις για να χαρείς το αύριο;

Έτσι κι αλλιώς σου είπα ,η ζωή είναι ένας κύκλος ,όσα ζεις θα ξαναβρεθούν μπροστά σου αργά ή γρήγορα .Και ο άνθρωπος αξίζει περισότερο όταν έχει δοκιμαστεί ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ζωή είναι ακριβοδίκαιη και θα σου χαριστεί..Τα πάντα έχουν το τίμημα τους ,ακόμα και οι στιγμές ..

Πήγαμε εκκλησία ,του χρόνου πάλι…

Άλλη μια υποχρέωση για φέτος έλαβε τέλος ,πήγαμε στην εκκλησία ,κάναμε τον σταυρό μας ,είπαμε καλή ανάσταση ,δώσαμε ευχές ,κρατήσαμε την λαμπάδα ,άντε και του χρόνου πάλι..

Πόσοι δεν σκεφτήκανε έτσι; Πόσοι δεν πηγαίνουν μόνο αυτές τις μέρες στην εκκλησία; Πόσοι δεν το κάνουν απο υποχρεωση και συνήθεια; Πόσα παιδιά έχουν μια…θρησκευτική αντίληψη;

Δεν μιλάω να γίνουμε θεούσες ,ούτε να φτάσουμε στα άκρα. Απλά ο άνθρωπος απομακρύνεται απο τον θεό ,απο την εκκλησία και δεν έχει καμία σχέση με τον συγκεκριμένο χώρο. Και το κακό δεν είναι ότι απλά συμβαίνει ,αλλά όλο αυτό γίνεται υπο την επίγνωση του. Το να πηγαίνει κάποιος στην εκκλησία στο που και που θεωρείται ντεμοντέ ,δεν είναι της μόδας βρε παιδί μου..

Ας μην μιλήσω για τους νεους (χωρίς να βγάζω τον εαυτό μου απ’έξω) ,εκεί η κατάσταση είναι τραγική .Και δεν υπάρχει μόνο αποχή απο την εκκλησία αλλά και πλήρη άγνοια για τα θεία. Κανένα ενδιαφέρον..

Πραγματικά ,όλο αυτό που να οφειλεται; Τι να προκαλεί και ταυτόχρονα να συντηρεί όλο αυτο το κλίμα;
Ο άνθρωπος πάντα είχε την ανάγκη να πιστεύει κάπου και ακόμη και σήμερα θέλει κάπου να βασίζει την μοίρα του. Όπως και να χει όλοι πιστεύουν σε μια ανώτερη δύναμη ,είτε αυτη λέγεται θεός ,είτε βούδας ,είτε δεν ξέρω και γω τι. Όμως αυτό δεν επακλουθείται και απο παρουσία του στην εκκλησία.

Πλέον οι εκκλησίες απλά υπάρχουν και δεν προσφέρουν τίποτα ουσιαστικό στην κοινωνία ,απλά διατηρούν κάποια έθιμα. Που και σε αυτά όμως ,πολύ αμφιβάλλω αν ξέραμε για ποιο λόγο υπάρχουν και σε τι προσφέροντε.. Και για αυτην την αποστροφή του κόσμου απο την εκκλησία δεν φταίνε ούτε τα σκάνδαλα ,ούτε άλλες σαχλαμάρες ,απλά πολλοί πιστεύουν πως δεν χρησημεύει κάπου ουσιαστικά.

Και εκεί βρίσκεται το πρόβλημα ,εκεί υπάρχει και η λύση του. Πρέπει η εκκλησία να ανακτήσει τον ρόλο της ,αλλά ένα ρόλο μοντέρνο και όχι απαρχαιωμένο .Δεν είναι ασέβεια προς τον Θεο αν οι ιερείς γίνουνε πιο προσιτοί στον κόσμο ,αν οι λειτουργείες γίνονται στην νέα ελληνική ώστε το μικρό παιδί να καταλαβαίνει τι του γίνεται..Το αντίθετο μάλιστα ,θα προσελκύσει πολύ κόσμο. Και μπορεί να ακούγεται σαν επιχειρηματικό πλάνο ,αλλά καλύτερα να είναι έτσι παρά να συνεχίσουν οι εκκλησιαστικοί χώροι να μονοπωλούντε απο ανθρωπους τρίτης ηλικίας. Μετά απο 30-40 χρόνια αν συνεχιστεί αυτη η κατάσταση ποιος θα πηγαίνει ,έστω και για ένα κερί, στην εκκλησία; Θα αφανιστει έτσι όπως πάει ,όσο ανέφικτο κι αν ακούγεται..

Και επαναλαμβάνω πως δεν μιλάω για καθημερινή επίσκεψη αλλά για μια πιο στενή επαφή .Όχι να πηγαίνουμε μόνο στην Ανάσταση και αν..

Ούτε λύση θα ήταν να ποσποιούμαστε και να κοροιδευόμαστε μεταξυ μας πηγαίνοντας για να πάμε. Χρειάζεται συνείδηση και επαναπροσδοιορισμός σε πολλά πράγματα γύρω απο αυτό το θέμα..

Την αρχή πρέπει να την κάνει ο καθένας μέσα του ,να νιώσει την ανάγκη να συνομιλήσει με τον Θεό ή όπου πιστεύει ,να πάει να ανάψει ένα κερί ,να έρθει πιο κοντά στην εκκλησία..
Να δει την κατάσταση πιο σοβαρά ,όσο…δευτερέυον κι αν ακούγεται..church

Και όταν κολάς σε κάτι που δεν πρέπει…;

Το έχεις νιώσει κι εσύ..
Να σκέφτεσαι ,να έχεις ερωτευτεί ,να θες να αγαπήσεις ένα άτομο που δεν πρέπει. Μια κοπέλα που απλά δεν πρέπει να έχεις συναισθήματα και να αφεθείς σε κάτι αληθινό. Γιατί εκπέμπετε σε διαφορετική συχνότητα ,γιατί δεν έχετε ίδια νοοτροπία ,γιατί θα δεθείς μαζί της και στο τέλος θα προδωθείς..

Αλλά τα συναισθήματα σου είναι έντονα και δεν θες να τα μειώσεις γιατί η μετριότητα σε σκοτώνει.
Θέλω να την πάρω τηλέφωνο ,να της μιλήσω αλλά και να το κάνω τι θα πετύχω; Θα την ενδιαφέρουν αυτά που θα της πω; Θα θέλει να μου μιλήσει; Θα συμπληρώνω το πακέτο που θέλει; Δε νομίζω..

Θέλει άλλα ,δίνω άλλα ..Θέλω όμως να της μιλήσω ,να την ξαναδώ ,να με κοιτάξει ,να μου δώσει σημασία ..
Ούτε απωθήμενο ,ούτε ο μεγάλος έρωτας ,απλά ένα συναίσθημα της στιγμής ..
Ένα συναίσθημα που θα γεμίσει με χρώμα την καθημερινότητα σου και θα σου δώσει λόγο για να σηκωθείς αύριο και να την ξανασκεφτείς..
Θέλω να την δω και αύριο ,θέλω να βρω μια πρόφαση για να συναντηθούμε ..
Λύση; Τρόπος;

Χρειάζεται να το κάνω; Πρέπει; Πως είναι δυνατόν να θέλεις τα λάθος άτομα ; Άτομα που ξερεις πως ποτέ δεν πρόκειται να σου δωθούν; Που νιώθεις πως σε δουλεύουν και σε εκμεταλλεύονται..

Αξίζει τον κόπο…;

Μεγαλώνεις και…ξεχνιέσαι

Έφτασα κιόλας 20 χρονών ,σαν χθες θυμάμαι πολλά πράγματα.
Ζωντανές αναμνήσεις απο την κάθε ηλικία.
2Ο χρονών ,έχοντας ζήσει και θυμούμενος την κάθε φάση τα τελευταία 6 χρόνια.
Τόσα λίγα κι όμως νιώθω πως βάρυνα ,πως ξέδωσα ,πως θέλω να αρχίσω να ηρεμώ..
Κάποτε ,πριν χρόνια όταν ήμουν μικρός ,οι μεγαλύτεροι μου λέγανε “μην βιάζεσαι να μεγαλώσεις ,θα μεγαλώσεις κάποτε και θα θες τον χρόνο πίσω” ..Πόσο δίκιο είχαν..
Ο άνθρωπος μαθαίνει να ζει και κάπως έτσι έμαθα κι εγώ γύρω στα 14 μου. Βέβαια ο καθένας με τον τρόπο του και τον ρυθμό του.
Όμως ,πόσο γρήγορα περάσαν τα χρόνια; Είμαι 20 και θέλω να γυρίσω στα 16 ,τότε που οι μόνες μου ασχολίες ήταν τι θα κάνω αύριο στο σχολείο και που θα πάω το Σαββατοκύριακο.
Δυστιχώς με το που τελειώνει το σχολείο ,τερματίζει και η αθωότητα .Βλέπεις τα πράγματα πιο κυνικά ,μαθαίνεις να ζεις με άλλους ρυθμούς και αναγκάζεσαι να βάλεις άλλες προτεραιότητες..

Τα πάντα αρχίζουν και κυλάνε πολύ πιο γρήγορα και δεν τα ζεις τόσο έντονα όσο θα ήθελες. Αφήνεις τον χρόνο να περνάει απο δίπλα σου και εσύ απλά βοηθάς στο να τρέχει όλο και πιο γρήγορα..
Σήμερα,αύριο,μεθαύριο …και δεν κάνεις τίποτα για να ΖΗΣΕΙΣ.

Σίγουρα η ηλικία των 20 θα την λαχταράς ,όταν είσαι 30 ,θα την αναπολείς στα 40 και θα έδινες τα πάντα για να την ξαναζήσεις απο τα 50 και τα μετά..
Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι άραγε προγραμματισμένη; Είναι στάνταρ τα πράγματα που πρέπει να κάνει κάποιος σε κάθε ηλικία;
Πρέπει να παντρευτεί; Να κάνει οικογένεια; Αν ναι ,θα χαθεί με τους φίλους του; Θα πρέπει να κόψει τις εξόδους;

Είναι ερωτήματα που όλους κάποτε θα μας απασχολήσουν ,θα μας φοβήσουν και θα μας αγχώσουν..
Ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει ,αλλάζει και στον χαρακτήρα και στην σκέψη του..το θέμα είναι πως πολλές φορές ξεχνάει να ζήσει ,ξεχνάει πως η ζωή είναι στιγμές απο έντονα συναισθήματα..
Πόσοι συνάνθρωποι μας ζούνε μια ρουτίνα και δεν έχουν την δύναμη να βγουν απο αυτήν; Γιατί η ρουτίνα προσφέρει την ασφάλεια που χρειάζεται ο κάθε άνθρωπος..
Πόσοι απο αυτούς είναι ευτυχισμένοι; Κανείς τους..όλοι δείχνουν προς τα έξω μια χαρούμενη ζωή ,όλοι προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους πως κάνουν την ζωή που θέλανε ,όλοι τους χάνονται για μερικά λεπτά σε προσωπικές σκέψεις και αναρρωτιούνται γιατί μέσα τους δεν αισθάνονται γεμάτοι..

Την ευτυχία δεν θα στην φέρουν ούτε τα λεφτά ,ούτε ένας πετυχημένος γάμος ,ούτε οι διακρίσεις..
Η ευτυχία κρύβεται και προσφέρεται μέσα σε πολύ απλές και μικρές στιγμές της ζωής..
Εκεί που τείνεις προς την διαφορετικότητα ,που ξεφεύγεις απο την συνηθησμένη σου καθημερινότητα ,εκεί που ξεπερνάς τα όρια σου..

Είμαι 20 χρονών και ήδη νιώθω φοβισμένος μην ρουτινιάσω ,μην ξεχάσω να ζω..
Δεν είναι δύσκολο να σε αφήσει ,σε ξεχνάει πολύ εύκολα και εσύ λες να το θυμηθείς την επομένη και πάντα το ξεχνάς..

Πολλοί λένε πως είναι αναπόφευκτο ,πως όο μεγαλώνεις θες περισσότερη ηρεμία και ασφάλεια..
Συμφωνώ,το νιώθω κι εγώ αλλά μου λείπει περισσότερο όταν ξεχνάω να ζω ,όταν χάνομαι μέσα στην απάθεια ..

Να ζεις είναι πραγματικά δύσκολο αλλά ο τρόπος πολύ εύκολος ,αρκεί να θυμάσαι…

Θέλω…να σε θέλω…

Πάλι κάτι σκέψεις που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ…
Πάλι παρενοχλείς με την θύμιση σου το μυαλό μου…
Πάλι τα αυτιά μου βουίζουν απο την φωνή σου…
Πάλι θα ψελλίσω το όνομα σου…

Ίσως γιατί το έχω μέσα μου ανάγκη να σε σκέφτομαι ,ίσως γιατί αισθάνομαι καλά ,πως δεν σε ξέχασα ,πως ακόμη εσυ είσαι το θέλω της ζωής μου..
Ναι,σε είχα ξεχάσει ,είχα βάλει τον εαυτό μου στην διαδικασία να σε αφήσει ,το μυαλό μου να σε κάνει διάφανη στον χρόνο…όμως…
Όμως μερικά πράγματα στην ζωή είναι αδύνατα ,απο αυτά που λέμε πως δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε ,να τα συγκρατήσουμε…
Είναι συναίσθημα; Πάθος; Απωθημένο; Ανάγκη; Δεν ξέρω ,πάντως όλα καταλήγουν στο “σε θέλω”…θέλω να σε θέλω ,δεν νιώθω ωραία όταν δεν το θέλω..

Ίσως τα χρόνια να κάνουν πιο δυνατή την θύμιση σου ,ίσως τα αισθήματα μου να είναι τόσο δυνατά γιατί ξέρω πως ποτέ δεν θα μπορέσω να στα εκφράσω..
Πόσο όμορφο συναίσθημα ,η χαρά του ενός βλέμματος..
Ξέρω ,αυτό που γράφω ,μόνο ροή δεν έχει αλλά δεν γράφω με το πρέπει…αλλά με το θέλω …οι σκέψεις με παρασέρνουν και μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω..
Να συνεχίσω να σε σκέφτομαι ,να αναπολώ το τότε που σε έβλεπα ,που μερικές φορές σου μιλούσα ,να νιώσω με κάποιον τρόπο το πόσο πολύ σε αγάπησα..
Αν μπορώ να πω,πως αυτό μαζί σου ήταν αγάπη και όχι καψούρα ή τρέλα..

Ξέρεις ,φαντάζομαι κάθε μέρα στο μυαλό μου πότε θα σε ξανασυνατήσω ,πως θα γίνει να σε ξαναδώ ,να με κοιτάξεις ,να νιώσω αυτό το κάψιμο στο στέρνο..
Κάθε στιγμή το σκέφτομαι …να είμαι τέλειος σε εκείνη την σκηνη του μυαλού μου ,να σου κάνω εντύπωση ώστε να με συγκρατήσεις έστω για ένα λεπτό στο μυαλό σου..

Μπορεί…ναι ,ίσως να είναι τρελό ,να μην έχει ουσία να φαντάζομαι εικόνες …αλλά δεν μπορώ να σε αντιμετωπήσω στην πραγματικότητα ,είσαι πολύ μεγάλο μέγεθος για μένα .Δεν μπορώ να ανταπεξέλθω σε αυτό που μου βγάζεις πως θες…για αυτό κρατάω τα συναισθήματα μου για το μυαλό μου ,για να σε έχω δικιά μου ,να μην σε μοιράζομαι με κανέναν…

Ναι, σε ξεχώρισα μέσα απο όλο τον κόσμο ,ακόμη θυμάμαι την πρώτη φορά που σε είδα…ήμουν τόσο μικρός για να ξέρω τι σημαίνει αγάπη και πόσο μπορώ να δοθώ..
Όμως δεν χρειάστηκε να σκεφτώ πολύ ,μόλις σε είδα ,εμένα αυτό μου αρκούσε ..είχες γεμίσει την ζωή μου με την μορφή σου..
Τι κι αν δεν μιλήσαμε πολλές φορές ,τι κι αν το βλέμμα μου δεν άντεχε το δικό σου..πάντα σε έβλεπα ,πάντα σε ήθελα..

Όχι ,ποτέ μου δεν σε μίσησα..ποτέ!
Ίσως..ίσως ,μόνο όταν σε ίδα με τον φίλο μου αγκαλιά ,είναι αλήθεια ,ζήλεψα ..δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς ,μου βγήκε αυθόρμητα ,έτσι κι αλλιώς ό,τι ένιωθα με σένα ήταν αυθόρμητο..
Δεν σε ήθελα; Πότε το είπα αυτό; Ψέμματα..

Για να το πιστέψω..αλλά όπως φαίνεται με σημαδεύεις σε κάθε μου κίνηση ,σε κάθε μου λέξη..όλα έχουν αφετηρία και κατάληξη εσένα..
Μα δε γίνεται κι αλλιώς ,άρχισα να ζω μόλις μπήκες στην ζωή μου ,άρχιζα να μαυρίζω όταν σταμάτησα να έχω επαφή ,έστω και οπτική ,μαζί σου..πως γίνεται να μην θέλω να καταλήξω σε εσένα;

Ποιες; Καμία…καμία δεν ήθελα. Ναι,ίσως ..δεν ξέρω ,προσποιήθηκα στον εαυτό μου ότι ήθελα κάποια .Στην πραγματικότητα η ζωή μου πήγαινε παράλληλα με την δικιά σου, προσπαθούσα να σε ακολουθώ ώστε να μην σε χάσω και έτσι…κι έτσι κάποια στιγμή μήπως και βρεθώ μπροστά σου και σε ζήσω..

Ακόμη την σκέφτομε αυτήν την στιγμή ,μπορεί και να μην έρθει ποτέ ,λογικό είναι. Αλλά πως γίνεται να σταματήσω να πιστεύω σε αυτήν ; Δεν έχεις καταλάβει ότι χάρη σε εσένα γεμίζω ελπίδα και έχω κίνητρο για το αύριο; Χαρη σε εσένα θέλω να γίνομαι καλύτερος;
Υπερβολή; Ναι ,είναι αλλά σου πα ,ήμουν μικρός για να σε αγαπήσω και δώθηκα σε εσένα εξ ολοκλήρου νωρίς ..
Όχι δεν το μετάνιωσα,δεν μετανιώνω ,θέλω να σε θέλω ,έτσι σε αγαπώ περισσότερο και θέλω να σε αγαπώ όλο και περισσότερο..

Δεν νιώθεις τα ίδια ,δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι..δεν είσαι αναγκασμένη.
Ναι πονάω που ποτέ μου δεν σε είχα και ποτέ μου δεν θα σε έχω αλλά…

Τα αλλά ..πάντα μου δίνανε ελπίδα.
Το ίσως θα με γεμίσει χρώμα μόλις σε ξαναδώ..
Η αμφιβολία θα με φέρει στο ρίσκο..
Στο πα ,εσύ ήσουν η αρχή μου..γίνεται να έχω διαφορετικό τέλος..;

Δε νομίζω..

Παιδική αγάπη…αληθινά αισθήματα ή μια ψευδαίσθηση της μικής ηλικίας;

Πόσοι απο εσάς θυμάστε την πρώτη σας αγάπη; Είμαι πεπεισμένος πως όλοι.
Είναι τα πρώτα συναισθήματα που νιώθουμε για ένα άλλο πρόσωπο ,όχι σε φιλικό επίπεδο. Είναι οι πρώτες εντάσεις που νιώθουμε στους χτύπους της καρδιάς μας…
Με αυτόν τον έρωτα συνδιάζουμε μετά τα πάντα ,το αγαπημένο μας τραγούδι ,το πρόσωπο της ,το βλέμμα της ,την χροιά της φωνής της…
Τι είναι όμως όλο αυτό; Είναι όντως μια αληθινή αγάπη ,αγνή που συνδιάζεται με έρωτα και πάθος ; Ή ένα ψεύτικο συναίσθημα που απλώς επειδή είμαστε στην ηλικία ,πρέπει να πιστέψουμε πως το νιώσαμε;

Θες να την βλέπεις ,να την ακους ,να της πεις ένα γεια ,σε κάνει χίλιες φορές πιο ευτυχισμένο αν σου μιλήσει κι αυτή ,αν το βλέμμα της σε χτυπήσει έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα..
Είναι το πρόσωπο της ,όλη σου η δύναμη για να ξεκινήσεις την μέρα σου ,να δεις την ζωή με άλλο μάτι ,μέσα στον σχηματισμό της μορφής της ,διακρίνεις όλη σου την ευτυχία..
Νιώθεις έτοιμος να δωθείς ,να ξοδέψεις όλα σου τα συναισθήματα που έχεις ,να της δείξεις με οποιόδηποτε κόστος πόσο πολύ την αγαπάς..ή τέλος πάντων αυτό που νιώθεις για αυτήν..
Είσαι έτοιμος για το μεγάλο βήμα ,να χαθείς μέσα της ,να την διεκδικήσεις…και κάπου εκεί χάνεσε στην ανασφάλεια σου ,στο μήπως ,το ίσως ,το δεν…

Περνάνε χρόνια ,γνωρίζεις καινούριο κόσμο ,συναντάς πρωτότυπες καταστάσεις και όμως σε όλα βρίσκεις πάντα κάτι να το συνδιάσεις μαζί της ,να βρεις την αφορμή να την παρομοιάσεις με κάτι για να την ξαναφέρεις στο μυαλό σου,γιατί ποτέ δεν την άγγιξες ,ποτέ δεν μοιράστηκες αυτά που ένιωθες μαζί της ,ποτέ δεν της μίλησες για πάνω απο 3 λεπτά…επειδή η παιδική σου αγάπη ταυτίστηκε με απωθημένο και αυτό είναι που πονάει περισσότερο,αυτό είναι που σε κάνει να ζητάς με πάθος τα παιδικά σου χρόνα πίσω ,που παρακαλάς για μια δευτερη ευκαιρία…για να αλλάξεις όλα αυτά που άφησες στην μοίρα τους και τα έχασες..

Έφτασα κιόλας 27 χρονών…δουλειά ,ανεξάρτητη ζωή ,δικό μου σπίτι ,νέες εικόνες…κι όμως ακόμα την σκέφτομαι ,ακόμα χρησημοποιώ μεθόδους να μαθαίνω για αυτήν ,να κραταω γνωστούς ώστε στην πρώτη ευκαιρία που νιώσω έτοιμος να εμφανιστώ στην ζωή της ξανά και να την δικδικήσω. Παράλληλα όλα στην ζωή έχουν γίνει πιο μεστά ,πιο απόλυτα ,το χρήμα και το sex έχουν αντικαταστήσει την αγάπη και τον έρωτα και πλέον νιώθεις πως δεν σκέφτεσε με τον ίδιο τρόπο ,με γνόμωνα την καρδιά σου και αυτό που θα σε φέρει στην κάθαρση..

Θέλω να βγω μπροστά ,να της εμφανιστώ και να μπω στην ζωή της ,να την βάλω στην κθημερινότητα μου ,να χρησημοποιήσω το θράσσος και το θάρρος που μου έλειπε τότε και να λειτουργήσει ως δύναμη..
Πάντα την χαρακτηριζα απωθημένο και δεν την ξέχναγα γιατί πάντοτε είχα σκοπό να την ξαναβάλω στην ζωή μου,πάντοτε σκεφτόμουν τρόπους για να την προσεγγίσω ,ένιωθα πως είναι τόσο μοναδική για μένα που θα έπρεπε να βρω έναν ιδιαίτερο τρόπο για να με δεχθεί …και είναι για μένα ,είναι το πλέον μοναδικό άτομο στην ζωή μου.

Και ας έκλαψα για εκείνη ,πόνεσα και μελαγχώλησα,αλλά αυτό δεν είναι απόρροια των αληθινών συναισθημάτων; Εκεί δεν κρύβεται η αληθινή αγάπη ; Για να αγαπήσεις σωστά δεν πρέπει να θυσιαστείς; Δεν πρέπει η χαρά να γίνει δάκρυ και το πάθος ,πόνος; Πως αλλιώς θα καταλάβεις πόσο πολύ την αγαπάς; Πως θα δείς μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να την έχεις έστω και για λίγο κοντά σου;

Τι; Δεν είναι η αγάπη πόνος; Ίσως αλλά ένα δυνατό συναίσθημα πρεπει να τα συνδιάζει όλα..

Αυτό που πονάει περισότερο είναι ότι ποτέ δεν της έδωσα να καταλάβει ,δεν ήταν καψούρα ,αγάπη ήταν. Απωθήμενο αγάπης είναι..
Δεν με άκουσε ,γιατί δεν το προσπάθησα ,ίσως και να μην έμαθε ποτέ τι ένιωθα..

Χθες το βράδυ την ξαναείδα,επέλεξα να την ξαναδώ απο απόσταση για ακόμη μια φορά μετά απο πολύ καιρό…μόνο που..
Με είδε ,το είδα ,ένιωσα το βλέμα της να με καίει..ήρθε στους γνωστούς ,μιλούσε μαζί τους ,πάλι το ίδιο σχήμα ,πάλι προσπαθούσα να την ρουφήξω με τα μάτια μου ,να κρατήσω την εικόνα της για μήνες,χρόνια..
Μου μίλησε,είχα να ακούσω την φωνή της απο τότε…ντράπηκα,την είχα ξεχάσει ,θυμόμουν μόνο πως ήταν ,είχα σβήσει την φωνή της ,δεν την θυμόμουν
Κι όμως 1 λεπτό; 40 δευτερόλεπτα; Μου φάνηκαν υπεραρκετά και ένισα γεμάτος…με θυμόταν και αυτό μου αρκούσε,δεν είχε ξεχάσει το όνομα μου και αυτό με έκανε ευτυχισμένο..
Δεν θα μάθει ποτέ πόσο χάρηκα ,πόσο πολύ μου άλλαξε τα χρώματα της καθημερινότητας μου ,πήρα την εικόνα της ,την φωνή της ,το βλέμμα της και θα το έχω για πολύ καιρό ακόμα..

Όχι..δεν βρήκα ούτε τώρα το θάρρος να της μιλήσω,δεν με ενδιαφέρει κιόλας ,μου έφτασε που την είδα και ζωντάνεψε μέσα μου..
Για αυτό είναι και απωθημένο..δεν γίνεται πραγματικότητα ,παραμένει σκέψη και επιθυμία..

Τι; Ακόμα αναρρωτίεσαι στο ερώτημα του τίτλου;

..Αληθινά αισθήματα ,ανεκτίμητα όσι τίποτα άλλο..

Καλησπέρα και…καλώς ήρθα

Ήρθε η σειρά μου να μπω στον μαγικό χώρο των blogs ,να εξερευνήσω πιο διεισδυτικά αυτόν τον μαγικό κόσο του ίντερνετ…

Ναι,σίγουρα πολλοί μόνο μαγικό δεν τον θεωρούν. Ή μάλλον τον ισοσταθμίζουν με την ένοα του παρπληνιικού ,του σκοτείνου…

Δεν συμφωνώ…το ίντερνετ και συγκεκριμένα ο χώρος των blogs είναι ευκαιρία για εκπαίδευση ,για συλλογή χρησιμων πληροφοριών ,για επικοινωνία …ια μια εναλλακτική ζωή.

Αυτό…τον τρόπο επικοινωνίας θα πρσπαθησω να εκμεταλλευτώ εγώ. Είναι πολύ ελκυστικό και ωραίο να μοιράζεσαι σκέψεις σου μέσα απο ένα pc με αγνώστους που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το ποιος είσαι.

Αυτό έχω σκοπο να κάνω εγώ ,στον συγκεκριένο χώρο θα ανεβάζωπροσωπικές απόψεις για διάφορα ζητήματα ,για την επικαιρότητα της οιωνίας αλλά και του …μυαλού μου.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να με αντέξετε και να μου δώσετε τις χρήσιμες γνώμες σας για το εκάτοτ ζήτημα…

Το ποιος είμαι ,να συστηθώ δεν έχει αξία.Έτσι κι αλλιώς όλα άγνωστα και απρόσπα είναι εδώ πέρα…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.